کیت بخیه

مواد مورد استفاده در کیت های بخیه بر توانایی بیمار برای التیام زخم سنگینی می کند. یک کیت بخیه پزشکی جامع می تواند شامل دو نوع بخیه مختلف باشد، قابل جذب و غیرقابل جذب-. خود زخم تعیین می کند که از کدام نوع بخیه استفاده شود. پارگی‌های جزئی می‌توانند بخیه‌های غیرقابل جذب-را تحمل کنند و بریدگی‌های بافت عمیق به بخیه‌های قابل جذب نیاز دارند.

برای بیمارانی که پارگی‌های پوستی جزئی دارند، جایی که عمق عامل نگران‌کننده‌ای نیست، بخیه‌های غیرقابل جذب عملی است و معمولاً توصیه می‌شود. بخیه های غیرقابل جذب می توانند قدرت خود را تا دو ماه حفظ کنند. اغلب، نخ‌های غیرقابل جذب از نخ‌های پلیمری بادوام-استفاده می‌کنند. تقریباً در همه موارد، بخیه غیرقابل جذب فقط برای بستن زخم در سطح پوست عمل می کند. ارائه دهنده همچنین باید پس از پایان فرآیند بهبود آن را حذف کند.

بخیه های قابل جذب نیازی به فرآیند برداشتن جداگانه ندارند و معمولاً برای زخم های بافت عمیق بهترین کار را دارند. این نوع بخیه به مرور زمان و عموماً قبل از دو ماه استحکام خود را از دست داده و جذب بدن بیمار می شود. در بسیاری از موارد، نخ برای بخیه های قابل جذب، روده حیوانی است که به سرعت و بدون زحمت در بافت انسان جذب می شود. هنگامی که یک زخم بافت عمیق رخ می دهد، بخیه ها نیاز به ماندن طولانی تری در بدن بیمار دارند.